Na takich sesjach często więcej uwagi poświęcam starszakowi, bo to jego świat w pierwszej chwili się zmienia i potrzebuje przestrzeni, żeby się odnaleźć. Nie muszę mieć go na wszystkich ujęciach — wręcz przeciwnie! Często najlepsze kadry powstają z momentów, gdy starsze dziecko bawi się samodzielnie lub z rodzicem, a my łapiemy to, co naturalne między Wami.

Przywitanie i rozmowa przed sesją

Zanim zaczniemy, przesyłam Wam poradnik, który pozwoli lepiej przygotować się do sesji. Rozmawiamy również o tym, co lubicie robić razem, jakie są temperamenty dzieci oraz co może uspokoić energię starszaków. To pomaga mi przewidzieć, jak poprowadzić sesję tak, żeby nikt nie czuł presji.

Czas na rozruch i zabawę

Pierwsze momenty to zwykle rozgrzewka: dzieci biegną, bawią się lub — wprost przeciwnie — są onieśmielone nową osobą w domu. Daję im czas i przestrzeń na oswojenie się z atmosferą, a aparat chwilowo zostaje w plecaku. To naturalny etap, z którego często powstają najszczersze ujęcia.

Naturalne ujęcia rodzinne

W miarę jak dzieci oswajają się z obiektywem i atmosferą sesji, zaczynam robić ujęcia rodzinne — razem, osobno, w zabawie. Nie ustawiam Was jak manekinów. Reaguję na to, co się dzieje, daję delikatne wskazówki i wykorzystuję naturalne momenty, które tworzą się między Wami.

Elastyczne podejście do starszego rodzeństwa

Jeśli starszak zaczyna się nudzić lub woli pobyć sam, daję mu na to przestrzeń. W tym czasie często skupiam się na ujęciach rodziców z noworodkiem lub innych scenach, które również są cennym materiałem.